De kerk vóór het schisma en tijdens het schisma 10e–11e eeuw.

De Geest van de Vrede verkent de woelige maar tegelijk diepgaande en vernieuwende wereld van de Kerk in de tiende en elfde eeuw, een tijdperk dat werd gevormd door hervormingen, conflicten en geestelijke vernieuwing. Aan de hand van het leven en de leer van invloedrijke theologen, monniken, bisschoppen en mystici volgt het boek hoe het christelijk geloof naar eenheid zocht te midden van politieke verdeeldheid en kerkelijke misstanden. Van de kloosterhervormingen van Cluny tot de intellectuele fundamenten die werden gelegd door figuren als Anselmus van Canterbury en Petrus Damianus, laat dit werk zien hoe de theologie een kracht voor verzoening en vernieuwing werd.
Centraal in het verhaal staat de blijvende overtuiging dat ware vrede niet uitsluitend kan voortkomen uit macht of diplomatie, maar ontstaat door het werk van de Heilige Geest in de Kerk en in de menselijke ziel. Het boek onderzoekt hoe bewegingen die opriepen tot vrede, bekering en hervorming zowel geestelijken als gewone gelovigen inspireerden om zich een samenleving voor te stellen die niet door geweld en eerzucht werd beheerst, maar door goddelijke genade werd geordend.
Door historisch inzicht te verbinden met spirituele reflectie nodigt De Geest van Eendracht de lezer uit binnen te treden in een beslissende periode waarin het geloof mede vormgaf aan de beschaving en waarin het verlangen naar vrede uitgroeide tot een heilige roeping.